Ormsblogg

Kosningaúrslitin ættu að vera orðin nokkuð ljós núna. Besti flokkurinn fær ótrúlega mikið fylgi hvort sem að hann nær inn fimm eða sex bæjarfulltrúum. Vinstri grænir fá hinsvegar mikinn skell og missa einn bæjarfulltrúa. Jafnvel þó að hann kæmi inn seinna í kvöld, sem ég efast um, þætti mér það slæm niðurstaða. Vinstri grænir hafa ekki gert mikið til að verskulda fylgistapið. Þeir stóðu gegn REI skandalnum og hafa staðið sig ágætlega að öðru leiti í borginni þó þeir hafi kannski ekki verið mjög sýnilegir. Það eru hinsvegar margvíslegar ástæður fyrir slæmu fylgi. Oddvitinn í borginni er kannski ekki vinsæll því hann hefur helst unnið það sér til frægðar að vera róttækur femínisti. Það þykir víst ekki fínt. Landsmálapólitíkin smitar líka og þar er flokkurinn í ríkisstjórn sem satt að segja er ekki mjög vinsæl. Aðstæður eru erfiðar og sumum málefnum eins og makrílnum og Icesave hefur verið klúðrað. Þó efnahagsmálin séu erfið treysti ég engum betur fyrir þeim og tel öfugt við marga að ekki sé þess virði að fórna öllum hugsjónum fyrir þau og reiða sig á skammtímalausnir í atvinnumálum, lausnir sem í mörgum tilvikum áttu þátt í hruninu. Vinstri grænir sem ríkisstjórnarflokkur hafa líka verið flokkaðir sem partur af hinum staðnaða og spillta “fjórflokki” eins og þar sé um að ræða einsleitt fyrirbæri. Vinstri grænir hafa hinsvegar verið lausir við flest það sem talið er einkenna þessa flokka í sameiningu. Það eitt að hafa verið nokkur kjörtímabil á þingi setur þá í þennan flokk. Margir róttækir kjósendur Vinstri grænna eru kannski móttækilegri fyrir þessum skilgreiningum því þeir vilja setja sig upp á móti ríkjandi kerfi. Þar kemur Besti flokkurinn kannski inn í og að þeir séu álitnir betri valkostur ef taka á afstöðu gegn því.

Ég er ósammála því. Besti flokkurinn hefur engin stefnumál þó að einstakir meðlimir hafi þau hugsanlega. Pólitískar skoðanir Jóns Gnarr komu kannski (hugsanlega) best fram í Grapewine viðtalinu og þær eru að mörgu leiti áhugarverðar en óljósar og ég er ekki einu sinni viss um að hann muni vinna eftir þeim. Hann neitar tildæmis að svara spurningum um málefni. Öfugt við það sem að margir halda tel ég það ekki kost að framboðið sé ópólitískt og stefnulaust. Margir stuðningsmenn hafa notað þau rök að á listanum sé gott fólk og að það geti varla klúðrað verr en þeir sem fyrir hafa verið. Þau rök hljóma vissulega sterk en klúðrið tel ég frekar hafa orðið vegna skorts á skýrum stefnumálum og pólitíkur en hitt. Hugsjónir eru kannski betra orð ef fólk ruglar pólitík saman við valdabrölt og hentistefnu. Án skýrrar stefnu er hætta á því að ekkert ráði för. Mikilvægar ákvarðanir verði teknar af handahófi, samkvæmt stundarhagsmunum eða samkvæmt óskum hagsmunaaðilla á bak við tjöldin og allt án lýðræðislegs innleggs. REI málið var akkúrat afleiðing af svona vinnubrögðum og skipulagsmál eru annað jafnvel enn sterkara dæmi. Þar hefur stefnuleysi ráðið för í áratugi og skapað skrímslið Reykjavík og verktakaskipulag síðustu ára. Það verður ekki lagað með stefnuleysi eða “ópólitík”. Þó það hafi komið fram “grínhugmyndir”frá Besta flokkum sem mér líst satt að segja ágætlega á hafa þeir neitað að ræðar þær af alvöru svo ég hef enga hugmynd um hvort þetta er meira en grín. Jón Gnarr hefur líka talað um mörg málefni eins og að hann hafi ekkert vit á þeim, enga skoðun á þeim og að þau séu best komin í höndunum á sérfræðingum eða embættismönnum. Það liggur við að mér sé verr við það en skýra stefnu andstæða mínum hugsjónum því að þetta býður upp á að einstaklingar með annarlega hagsmuni taki ákvarðanir á ólýðræðislegan hátt.

Skýr pólitík er besta meðalið gegn ólýðræðislegu skrifræðisbákni þar sem ákvarðanir taka sig sjálfar. Vinstri grænir eru pólitískasti flokkurinn hvort sem fólki líkar hans pólitík eða ekki. Miðað við kosningaúrslitin vona ég því að Besti flokkurinn verði fljótur að móta sér hugsjón til þess að vinna eftir í sem flestum málum. Þá meina ég heldur ekki þá stefnu að láta “sérfræðingana” ráða.

Enn sér ekki fyrir endann á Icesave deilunni. Þó að stjórnarandstaðan sé höfð með í ráðum lítur ekki út fyrir að hún og Bretar nái saman fljótlega. Ómögulegt gæti samt reynst að ljúka málinu án samþykkis hennar og helst allrar þjóðarinnar eftir útspil forsetans og kosningarnar með eina valkostinum. Það gæti reynst erfitt enda virðist þjóðin bara harðna í andstöðunni eftir því sem málið dregst á langinn. Það er ekki einu sinni víst að stjórnin sjálf geti lokið þessu með vinstri arm VG á móti samningum (og AGS) af hugsjónaástæðum. Einhver sagði að þetta væri hefðbundið herbragð Íslendinga, að setja fram ýtrustu kröfur og bíða svo bara þangað til að andstæðingurinn gæfist upp. Verst að tækifæriskostnaðurinn er gífurlegur.

Kostnaðurinn er ekki bara tilkominn vegna lægra gengis, lánshæfismats, skorts á lánum og öðrum efnahagslegum þáttum. Það sem er mikilvægara í mínum huga er seinkunnin á hreingerningunni sem þarf að fara fram, því sem ég kaus þessa ríkisstjórn til þess að framkvæma.  Ef að öðru útspili stjórnarinnar (þess hluta sem stendur í samningum) verður hafnað af Bretum, stjórnarandstöðunni, forsetanum eða þjóðinni þá hlýtur hún að gefast upp. Hún getur ekki setið aðgerðarlaus með óljúkanlegt mál. Þá tekur annaðhvort við stjórnarkreppa eða, það sem er enn verra, stjórn þjóðernissinnuðu hrunflokkana, hugsanlega með stuðningi vinstri arms VG sem er uppsigað við alþjóðakapítalismann.

Nú hef ég samúð með sjónarmiði þeirra enda lítt hrifinn af honum en af tvennu illu þá eru innlendu pilsfaldakapítalistarnir margfalt verri. Þessi ríkisstjórn er sú eina sem getur leiðrétt það óréttlæti sem ríkt hefur hér. Ef fólk er ósátt við vinnubrögð skilanefndanna þá sýnir það bara að áhrif hrunamanna eru nógu sterk meðan þeir eru utan ríkisstjórnar. Lausin er ekki að hleypa þeim til valda. Sjálfstæðisflokkurinn og Framsókn eru of menguð af hagsmunum viðskipatelítunnar til að skapa sanngjarna umgjörð um viðskiptalífið. Það er í eðli þessara flokka að gefa vinum sínum fyrirtæki bankanna, standa vörð um óréttlæti kvótakerfisins, sölsa undir sig almannaeigur, fresta umbótum í átt til lýðræðis og gegnsæis. Ef þessari ríkisstjórn tekst ekki breyta gamla Íslandi þá mun engri ríkisstjórn takast það.

Hinn valkosturinn er ekki sjálfstætt og skuldlaust Ísland það er Árni Johnsen, helmingaskipti, frændur í Hæstarétti, kolkrabbinn, einkavinavæðing, smokkfiskurinn, kvótakerfið, verktakskipulag, Hannes Hólmsteinn, Íraksstríðið, eftirlitsleysi, smjörklípur, óendurskoðuð stjórnarskrá og Davíð Oddsson.

Ég held að við neyðumst til þess að komast að samkomulagi við Breta. Það væri freistandi að skella bara í lás. Við höfum gert það áður en þá áttum við banda(ríkja)menn sem þurftu á okkur að halda. Það er líka freistandi að þjóðnýta bara allt heila klabbið fyrst við höfum tækifæri til þess og endurúthluta því svo skynsamlega. En já frændi minn í stjórnarráðinu segir að við séum bara heppin ef við sleppum með Icesave. Sögulega hafa skuldir hinsvegar ekki verið svo mikið mál. Eftir 1918 sátu þjóðverjar uppi með gífurlegar stríðsskaðabætur en afborganirnar voru ekki eins þungbærar og við var búist. Svo hættu þeir bara að borga. Bandaríkjamenn og Bretar voru stórskuldugir eftir seinna stríð en það man enginn eftir því núna. Jafnvel þó að við endum uppi með 100+% af þjóðarframleiðslu í skuldir þá er það sambærilegt við sum önnur lönd sem þurftu ekki einu sinni kerfishrun til að ná því hlutfalli. Ég efast því um að skuldirnar muni verða eins áþreifanlegar og upphæðirnar benda til.Ef bjartsýnin virkar ekki þá getum við verið svartsýn í staðin. Ef olíulindir klárast og gróðurhúsaáhrifin halda áfram mun hagkerfi heimsins hrynja hvort sem er. Þá munu pappírsskuldir ekki skipta máli. Við höfum þó fjandi mikið af endurnýjanlegri orku og ef verstu spár rætast verður Ísland einna byggilegasti hluti heimsins í lok aldarinnar. Við þurfum bara að finna leið til að knýja traktora og togara með fossafli og þá þurfa bændur ekki lengur að liggja andvaka yfir innfluttum matvælum, það verða engin.

Mótmælin á gamlárskvöld voru athyglisverð og partur af hrynu öðruvísi mótmæla sem riðið hefur yfir eftir hrunið. Þetta minnir á Saving Iceland mótmælin sem tíðkuðust þegar náttúruspjöll voru enn helsta átakamálið í íslenskri umræðu. Það er margt sem má harma eða fordæma (o.s.frv.) við þessi mótmæli. 365 miðlar áttu kannski ekki skilið þessa brenndu kapla, klútar fyrir vitum eru skuggalegir og sumir mótmælendana eru örugglega iðjuleysingjar, athyglissjúklingar eða illa gefnir. Verst er náttúrulega ofbeldið bæði sem mótmælendur beittu og voru beittir. Ég treysti mér ekki til að fella dóma yfir framferði lögreglunnar en ofbeldi ætti aldrei að beita nema í ýtrustu neyð. Það að kasta múrsteini og ráðast á tökumenn er óréttlætanlegt en það getur líka hafa verið í slysni og varla var það nema hluti mótmælenda sem stóð fyrir því.

Þrátt fyrir þessa annmarka eru svona mótmæli líklega betur til þess fallin að hafa áhrif á stjórnmálamenn en saklausari mótmæli eins og við Austurvöll, hvort sem áhrifin eru neikvæð eða jákvæð. Sjálfur fékk ég hálfgert sjokk þegar ég frétti að útsending hefði verið stöðvuð vegna aðgerða mótmælenda svo ég ímynda mér að það hafi verið óþægilegt að sitja undir þessu (þeir hefðu kannski átt að hleypa Geir inn).  Svona mótmæli hafa bein áhrif á stjórmálamennina en það er auðveldara að hunsa friðsamlegri fjöldafundi eða, sem er enn verra, þykjast vera sammála þeim. Eins og ég taldi upp áðan þá eru gallarnir hinsvegar margir og valda því að svona mótmæli eru enn óvinsælli en fundirnir. Því mun stjórnmálamönnum líklega reynast auðveldara að réttlæta aðgerðaleysi sitt ef þau verða ekki almennari. “Þetta er bara skríll” segja þeir. Best væri ef miðaldra millistéttarfólk og ellilífeyrisþegar sem tapað hafa öllu sínu færu að stöðva útsendingar (friðsamlega auðvitað) því þá væri erfiðara að afskrifa mótmælin. Hver veit kannski mun það gerast ef árið 2009 verður svona slæmt.

________________________________________________________

Stjórnmálamenn eru í lykilhlutverki því þeir leyfðu kreppunni að gerast óbeint með hugmyndafræði sinni, aðgerðum og aðgerðaleysi. Þeir ráða því líka hvernig við tökumst á við kreppuna og við getum haft áhrif á þá eða hverjir þeir eru. Beina ábyrgð bera hinsvegar viðskiptajöfrarnir og auðmennirnir sem græddu á eignabólunni og sluppu með arðgreiðslurnar. Margir þeirra eru fátækari en þeir voru fyrir ári síðan en þeir eru allir ríkari en áður en þeir hófust handa við niðurrifið. Ef mótmælin verða ekki ákafari mun það reynast stjórnmálamönnum auðveldara að velta kreppunni yfir á almenning en að hrófla við auðmönnunum.

Tökum sem dæmi IceSave reikningana sem eru augljósasta dæmið um beint tap almennings vegna aðgerða óreiðumannanna hans Davíðs (hvers skuldir við borgum). Þeir munu kosta þjóðarbúið a.m.k. 150 milljarða króna samkvæmt nýjustu áætlunum. Auðvelda leiðin er að velta þessu yfir á þjóðina með flatri hækkun skatta og skerðingu á þjónustu næsta áratuginn. Við munum hafa það verra en við sjáum ekki beinu tenginguna á milli þess að borga skuldir Björgúlfsfeðga og þess að ferð á bráðamóttökuna kosti allt í einu meira. Erfiða leiðin er að að láta þá sem eru ábyrgir fyrir þessu borga a.m.k. hluta skaðans. Til þess þarf líklega sértæka skattlagningu, eignaupptöku, dómsmál, rannsóknir, nýja löggjöf og samvinnu við erlend yfirvöld við að kreista peninginn úr vasa þeirra sem hafa falið hann í útlöndum. Löggjöfin er búin að vera svo hagstæð auðmönnum og viðskiptalífinu (ekki að það hafi reynst því vel) að lögfræðilegu álitaefnin eru mörg og erfið en þetta er eina réttláta leiðin.

Kreppan er annaðhvort spennandi tækifæri til þess að laga samfélagið eða einstaklega óspennandi tilraun til þess að þrauka af án þess að breyta neinu og vona að þetta gerist ekki aftur.

Núna eru margir bloggarar og mótmælendur reiðir yfir samfélagsástandinu. Efnahagskreppan hefur afhjúpaði ýmislegt rotið í samfélagi okkar og fólk kallar á breytingar. Ef tuga prósenta kaupmáttarskerðing og hlutfallslega dýrasta bankakreppa sem vitað er um hefðu ekki kallað á einhver viðbrögð væri líka eitthvað mikið að. Það er reyndar eitthvað mikið að. Íslenska bóluhagkerfið er að mestu leiti á ábyrgð um það bil 30 auðmanna sem áttu í gegnum flókið net eignartengsla flest fyrirtæki í landinu. Þetta 0,01% þjóðarinnar fékk að stunda í hæsta máta grunsamleg viðskipti í skjóli vinveittra eða fávísra pólitíkusa og ófullnægjandi eftirlitskerfis. Það á eftir að rannsaka þetta frekar og ég fullyrði að ef ekkert ólöglegt kemur upp úr krafsinu, annaðhvort vegna þess að sönnunargögn fast ekki eða af því að athæfi þeirra reynist ekki vera refsivert, þá sé kerfið gjörsamlega ófullnægjandi. Við getum ekki tekið áhættuna á því að svona lagað gerist aftur. Reyndar er sömu söguna að segja í mörgum öðrum löndum en kerfið virðist hafa verið sérstaklega gallað hér á landi.

Nú er eitthvað ferli í gangi sem miðar að því að leysa úr málunum og á meðan ekki fæst upplýst hvað verður gert þá er mikil hætta á því að allt færist aftur í sama horf. Gömlu eigendurnir komi annaðhvort aftur og kaupi upp þrotabúið eða að nýjum flokksgæðingum verði afhennt allt draslið á silfurfati, aftur. Tortryggnin í samfélaginu er skiljanleg því hin óformlega og siðlausa spilling sem kom okkur út í þetta til að byrja með verður enn við lýði meðan sama fólk er við völdin. Við stöndum í svipuðum sporum og Þjóðverjar eftir seinni heimsstyrjöld og austantjaldslöndin eftir fall Berlínarmúrsins, það þarf að hreinsa til í stjórnkerfinu og viðskiptalífinu. Krafan um kosningar er því ekki skrítin enda eru þær eina lýðræðislega (og ofbeldislausa) leiðin til þess að hreinsa til í samfélagi þar sem tíðkast ekki að fólk viðurkenni ábyrgð á gjörðum sínum (eða skorti á þeim). Það má vel vera að það sé óráðlegt að kjósa núna en það þarf að gerast áður en það verður orðið of seint að breyta til, eignirnar seldar og verndaðar af hinum heilaga eignarétt.

Þegar við kjósum loksins verðum við að passa að hleypa ekki aftur þeim sem rifu niður samfélagið í sömu stöður. Stjórnmálamenn sem vanræktu skyldur sínar eða hafa óeðlileg tengsl inn í viðskiptalífið, sérstaklega gömlu bankana, þarf að strika út. Það skiptir ekki höfuðmáli í hvaða flokki þeir eru en flesta má líklega finna í Sjálfstæðisflokknum. Þessvegna hvet ég fólk til þess að rannsaka gaumgæfiega þá sem það kýs. Ég hvet fólk einnig til þess að kjósa í öllum opnum prófkjörum sem flokkarnir halda til þess að stroka út óæskilegt fólk. Þegar kemur svo að sjálfum kosningum ættum við að nýta okkur mun betur þann rétt sem við höfum til þess að strika út þá sem komast á lista. Verið viss um að allir sem þið kjósið séu traustsins verðir.

Erfiðara er að hreinsa til í viðskiptalífinu en þar sem stjórnvöld eiga nú í reynd alla bankana og þar með í raun öll fyrirtæki í landinu sem skulda bönkunum ætti almennileg ríkisstjórn að geta útilokað misheppnaða útrásarvíkinga þegar kemur að því að koma á eðlilegra ástandi. Reyndar finnst mér að við ættum að ganga lengra og hafa allar klær úti til þess að klófesta aftur þá peninga sem hafa glatast í vasa þeirra. Það er óhjákvæmilegt að við súpum öll seyðið af framferði þeirra en það er ekki nema sanngjarnt að þeir borgi. Nú er til dæmis ljóst að við munum þurfa að greiða eitthvað fyrir Icesave. Best væri að fá peningana til baka í gegnum dómstóla eða afturvirka tekjuskerðingu en ef það gengur ekki þarf að beita öðrum aðferðum. Skattlagning kemur til greina en það þarf að fara hugvitsamlega að henni. Hátekjuskattur gæti gert eitthvað en þeir allra ríkustu hafa litlar launatekjur og honum hættir oft til þess að verða millitekjuskattur. Fjármagnstekjuskatt mætti hækka en tekjurnar liggja núna flestar í fortíðinni enda er hlutabréfamarkaðurinn horfinn. Helst væri mögulegt að ná peningum aftur með einhverskonar eignaskatti sem yrði þá í raun dulbúin eignarupptaka. Það þarf þó að vega og meta skaðann sem þetta gæti valdið okkur. Þetta yrði líklega bara tímabundin aðgerð.

Ég fór í fýluferð niður í Grófarhús til þess að taka árbók Reykjavíkur fyrir ritgerðina mína. Mig vantaði tölfræði til þess að styðja kenningu mína um að skipulagsmál í Reykjavík eftir seinni heimsstyrjöld væru klúður. Ég gekk fram á vörubílstjóra sem voru önnum kafnir við að drekka kaffi, spjalla við lögguna og innikróa nokkra ráðherra í Hafnarhúsinu hliðina á bókasafninu. Mótmæli þeirra hafa ekki snert mig mikið en þeim tókst þó að halda fyrir mér vöku með flauti sínu þegar ég ætlaði að leggja mig á föstudaginn fyrir einni og hálfri viku.

Fólk kvartaði mikið yfir óskammfeilninni í lötu útlendingunum og föðurlandssvikurunum sem hlekkjuðu sig við allt lauslegt og lokuðu Snorrabrautinni síðasta sumar í nafni náttúruverndar. það var allt of langt gengið. Nú þegar vörubílstjórar loka heilu hverfunum, tefja sjúkraflutninga og halda vöku fyrir landsmönnum marga daga í senn er hinsvegar allt í lagi. Fólk styður þá heilshugar þó það komist ekki til útlanda eða í vinnuna fyrir þeim. Kannski vegna þess að bílafólkið sem verst verður úti hefur svo mikla samúð með kröfum þeirra um lægra bensínverð. Sjálfur hef ég meiri samúð með hvíldarplanaleysi þeirra og þessu “catch 22″ samspili íslenskra vegalengda og Evrópusambandsreglna. Þeim gengi kannski betur ef þeir parkeruðu trukkunum sínum í Brussel og fyrir framan bensínstöðvar. Ég vona að minnsta kosti að ríkisstjórnin láti ekki undan og lækki álögur á bensín.

Það virðist þó engin hætta á því. Geir varð svo reiður yfir því að þurfa að labba frá Hafnarhúsinu og upp í stjórnarráð (strætóinn sem ég tók stoppar þar líka en við vorum samt ekki samferða) að hann ætlar ekki að semja. Athyglisvert að þetta er það fyrsta sem ég heyri í ríkisstjórninni um þetta mál. Loksins þegar vörubílstjórar taka upp hnitmiðaðar aðgerðir gegn ríkisstjórninni í stað þess að tefja lækna og Grafarvogsbúa þá fyrst er þetta orðið ólíðandi dónaskapur. Svona eru viðhorf Íslendinga til mótmæla þversagnarkennd.

Nú er gaman hjá þeim sem skiluðu auðu í síðustu borgarstjórnarkosningum og gáfu þar með skít í kerfið enda er það búið að gefa skít í okkur.

Þeir sem helst má benda á sem tækifærissinnaða valdasjúklinga hafa fundið sér aðra til að benda á, dónalega andlýðræðissinna á pöllum Ráðhússins. Margt sem þeir sögðu var óviðeigandi og kannski var þeim smalað þangað úr menntastofnunum höfuðborgarinnar en næstum allt væri betra en ef enginn mótmælti þessu rugli. Kaldhænislegt að fólk sem er að mynda meirihluta sem nýtur 25% fylgis með einum borgarfulltrúa sem hefur hvorki bakland né flokk kalli það andlýðræðislegt þegar örfáir íslendingar vakna loks af doða sínum og reyna að hafa einhver áhrif. Virk þátttaka í lýðræðislegu samfélagi er nefnilega ekki bara það að kjósa einu sinni á fjögurra ára fresti fólk sem má svo bara gera hvað sem er með því að vísa í lýðræðislegt umboð sitt.

Sjálfstæðisflokkurinn túlkar ekki einungis þátttöku borgarana í lýðræðislegu ákvarðannaferli svona þröngt heldur líka lögin sem eiga að vernda þetta kerfi. Ef eitthvað er löglegt samkvæmt bókstaflegum lestri á lögunum, eins og að skipa lítt hæfan dómara sem hefur reynst flokknum vel, má gera það. Skítt með tilgang lagana og óðháð dómsvald.

Á yfirborðinu virðist það þó betra að láta spilltann lýðræðislega kjörinn ráðherra sem má losa sig við en einhverja nefnd sjá um þetta. Eina vandamálið er að það er ekki hægt að losa sig við hann. Prófkjör og yfirstrikanir ná í mesta lagi að færa hann niður í næsta örugga þingsæti fyrir neðan ef einhver man eftir þessu árið 2009 og ekki ráða kjósendur hver þingmanna verður ráðherra.

Aðalverkefni söguáfangans sem ég er í er ritgerð sem á að styðjast við samtímaheimildir. Þema áfangans er millistríðsárin og efnið mitt er München sáttmálinn alræmdi þar sem Bretar og Frakkar gáfu Þjóðverjum leyfi til þess að hirða megnið af Tékkóslóvakíu. Þessu tókst mér að tvinna saman við annað helsta áhugaefni mitt, pólitík. Ég ætla að skoða umfjöllun um þennan sáttmála í nútímanum í samabandi við stríðsrekstur Bandaríkjanna undanfarið. Það hefur nefnilega verið vitnað í friðkaupsstefnu bandamanna ótal sinnum í tenglsum við friðarhreyfinguna og stríðið í Írak og nú síðast aðgerðir gegn Íran. Auðvitað skiptir engu máli að Þýskalandi hafði stærsta flugher og best þjálfaða her í heimi og var stjórnað af Hitler á meðan Írak og Íran eru þriðjaheimslönd og að Bandaríkin eru árásaraðillinn. Vissulega væri það slæmt ef að vitleysingjarnir í Íran eignuðust kjarnorkusprengju en á móti kemur að þeir hafa lýst því yfir að það sé ekki markmið þeirra (kannski þeir séu að ljúga en til þess eru eftilitsmenn) á meðan Bandaríkin eiga þúsundir kjarnorkusprengja, eru eina landið sem hefur notað þær og hyggst janfvel nota þær til þess að koma í veg fyrir að Íranar geti hugsanlega fengið sér eina. Hvort landið er meiri ógn við heimsfriðinn?

Nú er orðið skuggalega stutt í Gettu betur og fyrsta keppnin búin í sjónvarpinu. MK komu mér á óvart og eiga það greinilega skilið að komast í undanúrslit. Nú er bara að vona að við fylgjum fordæmi þeirra. Af ofsóknaræðislegum örryggisástæðum opinbera ég ekki leslista minn en nú þarf að gefa í ef ég ætla að klára hann.
Björn Bjarnason kom umhverfisstefnu sjálfstæðisflokksins til varnar í grein í Mogganum í dag. Það er kannski til vitnis um hugsunarhátt hans að hann eyddi u.þ.b. setningu í það að telja upp það góða sem sjálfstæðisflokkurinn hefur gert í þágu umhverfisverndar en helmingi greinarinnar í að skamma Sovétríkin fyrir vonda umgengni um náttúruna. Persónulega á ég erfitt með að sjá hvað umhverfis- og iðnaðarstefna ríkis sem hefur ekki verið til í tvo áratugi hefur að gera með núverandi stefnu hægrisinnaðs stjórnmálaflokks á Íslandi. Björn vill meina að Vinstri-grænir séu tengingin en það á ég erfitt með að skilja. Líklegra finnst mér að háttvirtur dóms- og kirkjumálaráðherra sé svo fastur í kalda stríðs-hugsunarhætti að hann geti ekki rætt umhverfismál málefnalega. Það er ákveðin kaldhæðni fólgin í því enda hefur hann verið manna uppteknastur við að saka vinstri menn um að vera fasta í fortíðinni.

Stefán Pálsson kom í tíma í alþjóðastjórnmálum og mælti fyrir friði á vegum Samtaka hernaðarandstæðinga. Hann færði mjög góð rök fyrir friðsamlegri utanríkisstefnu og gegn hernaðarhyggju. Sérstaklega skemmtilegt var það þegar hann kvartaði yfir því að friðarsinnar væru alltaf álitnir óraunsæir draumóramenn á meðan vopnaseljandi stríðsrekendur væru taldir skynsamir og rökfastir. Sérstaklega þá Bandaríkjamenn sem hafa lagst í ótal vanhugsuð stríð og byrgt hvert landið á fætur öðru af vopnum sem seinna er beitt gegn þeim sjálfum. Eina raunhæfa leiðin til þess að Íslendingar geti fylgt sjálfstæðri utanríkisstefnu sem aflaði okkur virðingar utanlands er að losa okkur við alla hernaðarhyggju. Landhelgisgæslan, lögreglan og friðargæslan ættu öll að vera borgaraleg. Fátt held ég að sé verra fyrir Ísland en að þjálfa óharnaða unglinga í því að drepa og byggja svo þjóðarstolt sitt á þeim.
Þrátt fyrir gífurlegt fylgistap Framsóknar sem ætti að vera góðar fréttir fyrir alla stjórnarandstæðinga er ekki útséð um að við losnum við Sjálfstæðisflokkinn og Framsókn úr ríkisstjórn. Samfylkingin sem ætti að vera jafnaðarmannaflokkur með fjöldafylgi hríðfellur í skoðannakönnunum vegna þess að hann er ekki nógu trúverðugur. Hvort það er vegna hringlandaháttar og málefnafátæktar eða áróðri hatursmanna samfylkingarinnar um hringlandahátt og málefnafátæktar hennar veit ég ekki. Frjálslyndir eru við það að klofna og eftir gæti staðið uppi flokkur alls óhæfur til stjórnarsamstarfs vegna útlendingahaturs og plebbaskaps. Einungis Vinstri grænir halda andlitinu en á móti koma milljón sérframboð sem virðast hafa þann eina tilgang að skipta fylgi stjórnarandstæðinga í enn smærri parta til hagsbóta fyrir stærsta flokkinn, Sjálfstæðisflokkinn. Framtíðarlandið berst fyrir umhverfismálum alveg eins og Vinstri grænir. Aldraðra og öryrkjaframboðin berjast fyrir bættum hag skjólstæðinga sinna alveg eins og Vinstri grænir og Samfylkingin og fyrst að Jón Baldvin Hannibalsson vill aftur út í pólitík afhverju bauð hann sig þá ekki fram í prófkjöri Samfylkingarinnar?

Yfirlýst markmið þessara sérframboða er að taka fylgi frá Sjálfstæðisflokknum en ég held að Frjálslyndi flokkurinn hafi meiri möguleika á því en þau. Eru þetta allt gamlir sjálfstæðismenn sem geta ekki hugsað sér að taka saman við skoðanabræður sína á vinstri vængnum vegna fordóma eða er fólk bara óhóflega bjartsýnt? Er svona slæmt að vera þverpólitískur þrýstihópur, þurfa allir talsmenn hagsmunahópa að bjóða sig fram? Hvað næst? Neytendasamtökin, Samtök hernaðarandstæðinga, BDSM-félagið? Eina sérframboðið sem virkilega á rétt á sér er hinn nýji útlendingahræðsluflokkur sem Frjálslyndir eru að verða enda hefur svoleiðis hugmyndafræði sem betur fer ekki átt upp á pallborðið hjá stjórnmálaflokkum vöndum að virðingu sinni.