Ormsblogg

Aðalverkefni söguáfangans sem ég er í er ritgerð sem á að styðjast við samtímaheimildir. Þema áfangans er millistríðsárin og efnið mitt er München sáttmálinn alræmdi þar sem Bretar og Frakkar gáfu Þjóðverjum leyfi til þess að hirða megnið af Tékkóslóvakíu. Þessu tókst mér að tvinna saman við annað helsta áhugaefni mitt, pólitík. Ég ætla að skoða umfjöllun um þennan sáttmála í nútímanum í samabandi við stríðsrekstur Bandaríkjanna undanfarið. Það hefur nefnilega verið vitnað í friðkaupsstefnu bandamanna ótal sinnum í tenglsum við friðarhreyfinguna og stríðið í Írak og nú síðast aðgerðir gegn Íran. Auðvitað skiptir engu máli að Þýskalandi hafði stærsta flugher og best þjálfaða her í heimi og var stjórnað af Hitler á meðan Írak og Íran eru þriðjaheimslönd og að Bandaríkin eru árásaraðillinn. Vissulega væri það slæmt ef að vitleysingjarnir í Íran eignuðust kjarnorkusprengju en á móti kemur að þeir hafa lýst því yfir að það sé ekki markmið þeirra (kannski þeir séu að ljúga en til þess eru eftilitsmenn) á meðan Bandaríkin eiga þúsundir kjarnorkusprengja, eru eina landið sem hefur notað þær og hyggst janfvel nota þær til þess að koma í veg fyrir að Íranar geti hugsanlega fengið sér eina. Hvort landið er meiri ógn við heimsfriðinn?

Nú er orðið skuggalega stutt í Gettu betur og fyrsta keppnin búin í sjónvarpinu. MK komu mér á óvart og eiga það greinilega skilið að komast í undanúrslit. Nú er bara að vona að við fylgjum fordæmi þeirra. Af ofsóknaræðislegum örryggisástæðum opinbera ég ekki leslista minn en nú þarf að gefa í ef ég ætla að klára hann.
Björn Bjarnason kom umhverfisstefnu sjálfstæðisflokksins til varnar í grein í Mogganum í dag. Það er kannski til vitnis um hugsunarhátt hans að hann eyddi u.þ.b. setningu í það að telja upp það góða sem sjálfstæðisflokkurinn hefur gert í þágu umhverfisverndar en helmingi greinarinnar í að skamma Sovétríkin fyrir vonda umgengni um náttúruna. Persónulega á ég erfitt með að sjá hvað umhverfis- og iðnaðarstefna ríkis sem hefur ekki verið til í tvo áratugi hefur að gera með núverandi stefnu hægrisinnaðs stjórnmálaflokks á Íslandi. Björn vill meina að Vinstri-grænir séu tengingin en það á ég erfitt með að skilja. Líklegra finnst mér að háttvirtur dóms- og kirkjumálaráðherra sé svo fastur í kalda stríðs-hugsunarhætti að hann geti ekki rætt umhverfismál málefnalega. Það er ákveðin kaldhæðni fólgin í því enda hefur hann verið manna uppteknastur við að saka vinstri menn um að vera fasta í fortíðinni.

Stefán Pálsson kom í tíma í alþjóðastjórnmálum og mælti fyrir friði á vegum Samtaka hernaðarandstæðinga. Hann færði mjög góð rök fyrir friðsamlegri utanríkisstefnu og gegn hernaðarhyggju. Sérstaklega skemmtilegt var það þegar hann kvartaði yfir því að friðarsinnar væru alltaf álitnir óraunsæir draumóramenn á meðan vopnaseljandi stríðsrekendur væru taldir skynsamir og rökfastir. Sérstaklega þá Bandaríkjamenn sem hafa lagst í ótal vanhugsuð stríð og byrgt hvert landið á fætur öðru af vopnum sem seinna er beitt gegn þeim sjálfum. Eina raunhæfa leiðin til þess að Íslendingar geti fylgt sjálfstæðri utanríkisstefnu sem aflaði okkur virðingar utanlands er að losa okkur við alla hernaðarhyggju. Landhelgisgæslan, lögreglan og friðargæslan ættu öll að vera borgaraleg. Fátt held ég að sé verra fyrir Ísland en að þjálfa óharnaða unglinga í því að drepa og byggja svo þjóðarstolt sitt á þeim.
Þrátt fyrir gífurlegt fylgistap Framsóknar sem ætti að vera góðar fréttir fyrir alla stjórnarandstæðinga er ekki útséð um að við losnum við Sjálfstæðisflokkinn og Framsókn úr ríkisstjórn. Samfylkingin sem ætti að vera jafnaðarmannaflokkur með fjöldafylgi hríðfellur í skoðannakönnunum vegna þess að hann er ekki nógu trúverðugur. Hvort það er vegna hringlandaháttar og málefnafátæktar eða áróðri hatursmanna samfylkingarinnar um hringlandahátt og málefnafátæktar hennar veit ég ekki. Frjálslyndir eru við það að klofna og eftir gæti staðið uppi flokkur alls óhæfur til stjórnarsamstarfs vegna útlendingahaturs og plebbaskaps. Einungis Vinstri grænir halda andlitinu en á móti koma milljón sérframboð sem virðast hafa þann eina tilgang að skipta fylgi stjórnarandstæðinga í enn smærri parta til hagsbóta fyrir stærsta flokkinn, Sjálfstæðisflokkinn. Framtíðarlandið berst fyrir umhverfismálum alveg eins og Vinstri grænir. Aldraðra og öryrkjaframboðin berjast fyrir bættum hag skjólstæðinga sinna alveg eins og Vinstri grænir og Samfylkingin og fyrst að Jón Baldvin Hannibalsson vill aftur út í pólitík afhverju bauð hann sig þá ekki fram í prófkjöri Samfylkingarinnar?

Yfirlýst markmið þessara sérframboða er að taka fylgi frá Sjálfstæðisflokknum en ég held að Frjálslyndi flokkurinn hafi meiri möguleika á því en þau. Eru þetta allt gamlir sjálfstæðismenn sem geta ekki hugsað sér að taka saman við skoðanabræður sína á vinstri vængnum vegna fordóma eða er fólk bara óhóflega bjartsýnt? Er svona slæmt að vera þverpólitískur þrýstihópur, þurfa allir talsmenn hagsmunahópa að bjóða sig fram? Hvað næst? Neytendasamtökin, Samtök hernaðarandstæðinga, BDSM-félagið? Eina sérframboðið sem virkilega á rétt á sér er hinn nýji útlendingahræðsluflokkur sem Frjálslyndir eru að verða enda hefur svoleiðis hugmyndafræði sem betur fer ekki átt upp á pallborðið hjá stjórnmálaflokkum vöndum að virðingu sinni.